HDD REPAIR TOOL

DATA RECOVERY

EDITION

(HRT DRE)


 

Zawartość

Wstęp.. 2

Podstawowe informacje o rekonstruowaniu informacji 2

Mapa.. 3

Mapa a głowice.. 3

Praca z narzędziem.. 4

Tworzenie nowego projektu. 4

Otwieranie istniejącego projektu. 7

Wybór portu. 8

Okno główne programu. 9

Okno mapy. 10

Zakładki właściwości 13

Ręczne oznaczanie.. 15

Zakładka ReMark. 16

Zakładka Options. 17

Zakładka Error processing.. 19

Zakładka Non-Standard Disk Size.. 20

Praca z drzewem  plików (file tree) 21

Menu kontekstowe.. 24

Podgląd plików... 26

Oznaczanie mapy na podstawie mapy głowic.. 28

 

 

Wstęp

Narzędzie HRT DRE zostało zaprojektowane do odzyskiwania danych z uszkodzonych dysków twardych. Pełną funkcjonalność uzyskuje się przez użycie odpowiedniego interfejsu, ale można też używać samej aplikacji nie uzyskując pełnej funkcjonalności.

UWAGA

Nośnik w każdej chwili może się uszkodzić, dlatego prób pracy z nim musi być jak najmniej. Wszelkie próby skanowania powinny zostać wyłączone, a przy pierwszej możliwej okazji powinna zostać wykonana kopia nośnika.

Podstawowe informacje o rekonstruowaniu informacji

Żadna analiza danych ani struktury plików nie powinna być wykonywana na uszkodzonym dysku. Pierwszym krokiem powinno być skopiowanie danych na sprawny dysk. Jako docelowy nośnik kopii powinien zostać zastosowany dysk o pojemności równej lub większej niż uszkodzony nośnik. Należy pamiętać, że system plików FAT nie obsługuje w pełni plików większych niż 2GB, a w ogóle nie działa z plikami większymi niż 4GB. Powinno się używać systemu plików NTFS.

Obraz dysku może zostać skopiowany na inny dysk lub użyty w programach do odzyskiwania danych. Obraz może zostać dołączony do systemu za pomocą programów emulujących dysk i programów odzyskujących dane. Programy nie są świadome, że mają do czynienia z obrazem dysku i działają na nim jak na fizycznym dysku.

Kopiowanie niektórych dysków może zająć całkiem sporo czasu (dni, a nawet tygodnie). Dla przyspieszenia tego procesu warto zastosować kilka sztuczek. Jeżeli napotka się dużą liczbę bad bloków, to można założyć, że następują one po sobie (np. 100 LBA) i należy je przepuścić. Przyspiesza to proces kopiowania, a traci się zwykle niewiele.

A co robić z Bad-blokami? Co zrobić z ich zawartością? Można je wypełnić danymi, na przykład ciąg znaków BAD!, co jest przydatne przy analizie danych, lub wypełnić zerami (0000000), co w przypadku pobierania wskaźnika przez oprogramowanie zapobiega przekierowywaniu do nieistniejącego obszaru. Z drugiej strony niektóre HDD (np. IBM), zwracają prawdziwe dane. W przypadku takich dysków najlepiej jest ignorować flagi błędu i zapisywać dane z buffera wprost na dysk docelowy. Daje to możliwość odzyskania uszkodzonego, ale używalnego pliku. Inną metodą jest odczytanie tego samego obszaru kilka razy i wstawienie wartości które zostały odczytane największą ilość razy. Jest to przydatne w przypadku, gdy HDD zwraca dane niestabilnie.

Zatem nasuwa się kilka konkluzji:

1.      Skopiuj dane na sprawny HDD i dopiero potem pracuj z obrazem uszkodzonego dysku.

2.      Obraz może znajdować się na drugim dysku fizycznym lub w pliku. Plik musi być na partycji NTFS

3.      Jeżeli wiele Bad-bloków występuje zaraz po sobie, to użytecznym jest przeskoczyć wieksze sekcje i spróbować później.

4.      Tylko potrzebne sekcje muszą zostać skopiowane

5.      Jest możliwe odzyskanie danych nawet z Bad-bloków.

Mapa

Dla zaimplementowania wszystkich tych punktów został użyty koncept mapy. Każdy sektor uszkodzonego HDD jest reprezentowany przez jeden element mapy pokazujący stan sektora. Na początku wszystkie sektory są oznaczone jako „Żadna operacja nie mogła zostać wykonana na tym sektorze”. Co więcej, gdy zaczniesz kopiować, pokaże się wiadomość „Koniec procesu”, lecz nie będzie żadnych wyników. To jest normalne. Mapa jest pusta, aby zminimalizować ilość operacji na uszkodzonym dysku. Sam musisz wpisać zakres sektorów do skopiowania. W najprostszym przypadku będą to wszystkie sektory i proces będzie mógł się rozpocząć. Są jednak bardziej zawansowane metody oznaczania sektorów.

 

W trakcie działania procesu sektor zmienia swój stan z „do skopiowania” na „został skopiowany” lub „wystąpił jeden z problemów”. W równych odstępach czasu mapa jest automatycznie zapisywana (auto-save). To oznacza, że w przypadku zawieszenia się systemu albo odłączenia zasilania (lub innych nieoczekiwanych sytuacji), tylko zmiany niezapisane od ostatniego auto-save’a zostaną utracone. Reszta danych zostanie zachowana i proces będzie mógł być kontynuowany, nie będzie potrzeby zaczynania od początku.

 

Proces może być przerywany i wznawiany wielokrotnie. Możesz przerwać kopiowanie aby wykonać pilne naprawy i wznowić je poprzez wczytanie wcześniej zapisanego pliku i kontynuować kopiowanie od ostatnio zapisanego momentu. Jeżeli wybrałeś niewystarczającą ilość plików i chcesz dodać do kopiowania inne, możesz je wybrać i skopiować. Jeżeli skopiowałeś wszystko, ale część ważnych danych nie została odczytana z powodu Bad-bloków, możesz oznaczyć te sektory z „Missed” na „It must be copied” i uruchomić proces. Uprzednio skopiowane pliki nie zostaną zmodyfikowane. Nie musisz się obawiać czasochłonnych powtórnych odczytów. Nie będzie powtórek, czas zostanie wykorzystany tylko do nowych operacji.

 

Podczas wybierania plików mapa robi się ‘zielona’ ponieważ niezbędne jest odczytanie informacji serwisowych potrzebnych do analizy pliku. Informacja jest odczytywana i automatycznie zapisywana na dysku docelowym. Jeżeli potem ta sama informacja będzie potrzebna (podczas drugiego przejścia lub z innych względów), wszystkie ‘zielone’ sektory zostaną odczytane z dysku docelowego, nie z dysku źródłowego.

 

Mapa a głowice

 

Typową operacją w odzyskiwaniu danych z uszkodzonego HDD jest wymiana głowic, lecz mogą z tym wystąpić problemy. Na przykład, udało Ci się znaleźć kompatybilne głowice. Zapisywanie servo-marks odbywa się po skonstruowaniu HDD. HDD traci te servo-mark’i podczas przeskoczenia z dysku do dysku, nawet jeżeli wybrałeś skręcony kąt osi głowic. W lepszym przypadku proces uruchamia się z opóźnieniami, w gorszym dysk stuka głowicami.

 

Najgorszy przypadek to taki, gdy HDD ma włączone głowice 1 i 2, a Ty masz kompatybilny HDD z głowicami 0 i 1 i HDD z głowicami 2 i 3, ale nie masz sprawnego dysku z głowicami 1 i 2. Oddzielne kopiowanie z każdej z głowic jest prawidłowym sposobem. Należy skopiować wszystkie dane przydzielone do głowicy 0, potem do głowicy 1 i tak dalej. W przypadku powyżej należy najpierw skopiować dane z głowicy 1, zamienić głowice i skopiować dane z głowicy 2.

 

Kopiowanie danych poprzez fizyczne koordynaty (PCHS) jest trudne, ponieważ potrzebny jest dysk docelowy w 100% identyczny z dyskiem źródłowym. Szansa na to jest bliska zeru, ponieważ współczesne dyski mają bardzo wiele defektów schowanych w P-LIST. Możesz odczytać dane poprzez translację fizyczną, a zapisać je poprzez translację logiczną. Innymi słowy: zastąpić translator zewnętrznym programowym narzędziem. Jest wiele metod translacji we współczesnych dyskach i wymaganym będzie zapisanie 10 lub więcej różnych metod kopiowania.

 

Najprostszą alternatywą jest kopiowanie danych poprzez logikę, ale w mapie, aby oznaczyć do kopiowania tylko dane należące do konkretnej głowicy. Translacja jest długim procesem, jest bezużytecznym wykonywać ją tyle razy ile jest głowic w dysku, dlatego w mapie wprowadzane są ‘backup states’. Podczas budowania mapy przez głowice powinieneś oznaczyć do kopiowania tylko jedną głowicę, a resztę ustawić w różne stany zarezerwowane (reserved states). Gdy przejście kopiowania dobiegło końca powinieneś ustawić następny stan zarezerwowany i uruchomić kolejne przejście.

 

Konwersje na fizyczne koordynaty (CHS) wahają się w zależności od dysku, dlatego wymaganym jest używanie specjalnego narzędzia do tego typu operacji. Z takich narzędzi można wymienić Data Extraktor HRT lub Data Extraktor ACELAB i dużo narzędzi autorskich do których publiczny dostęp po prostu nie jest możliwy.

Praca z narzędziem

 

Używany jest koncept „projektu” podczas pracy z narzędziem. Jest to katalog, który zawiera wszystkie potrzebne pliki i kopiowane dane, uzupełniane w trakcie pracy z narzędziem. Podczas startu narzędzia możesz wybrać nowy projekt, albo kontynuowanie pracy z uprzednio zapisanym.

 

Tworzenie nowego projektu

 

Gdy wybierzesz nowy projekt, wyświetli się okno dialogowe, w którym należy wypełnić dane projektu.

 

Linia Root Folder definiuje ścieżkę dostępu pod którą będą umieszczone wszystkie projekty. Domyślnie jest to katalog z plikiem wykonywalnym. Jeżeli zachodzi potrzeba, domyślny katalog może zostać zmieniony w pliku HDD.ini, w sekcji DRE.

Linia Project’s Name definiuje unikalną nazwę projektu. Na podstawie nazwy projektu zostanie utworzony katalog, wszystkie informacje dotyczące projektu będą w nim zapisywane.

W polu Notes możesz umieścić notatki dotyczące tego konkretnego przypadku. Na przykład, kto jest klientem, co musi zostać odzyskane, jakie problemy z dyskiem wystąpiły podczas działania i tak dalej. Notatki mogą zostać zmienione podczas każdego otwarcia projektu. Domyślną wartością pola Notes jest data utworzenia projektu, data jest niezbędna w wielu przypadkach. Po wciśnięciu przycisku OK zostanie wyświetlone menu wyboru dysku docelowego.

 

 

Plik w którym zapisywane są/będą informacje jest utworzony w katalogu projektu i nosi nazwę 0.BIN. POWINIENEŚ UMIESZCZAĆ PROJEKTY NA PARTYCJACH NTFS! NTFS pozwala na kompresowanie zawartości, powinieneś dodać do katalogu atrybut ‘Skompresowany’. Aby dodać ten atrybut należy otworzyć katalog Root i wybrać właściwości katalogu z projektem, następnie zastosować zmiany.

 

Powinieneś kliknąć ‘Zaawansowane’ i wybrać ‘Kompresuj zawartość’.

 

Możesz też wybrać dysk docelowy.

 

Nie powinieneś wybierać dysków systemowych. Jeżeli to zrobisz, system przestanie działać. Zalecane jest również niewybieranie dysku fizycznego jako dysk docelowy; zalecana jest praca z plikami obrazu.

 

Otwieranie istniejącego projektu

Wybieranie istniejącego projektu dokonywane jest z okna w którym wyświetlone są wszystkie projekty w katalogu Root.

 

Możesz zmienić katalog Root przez naciśnięcie przycisku ‘…’. Podczas wyboru projektu wyświetli się komentarz do niego, w którym można dokonać zmian. Po wciśnięciu przycisku OK zmiany zostaną zapisane, a projekt otworzony.

Jest tylko jedna mapa dla jednego projektu, może być zapisywana automatycznie, lub ręcznie. W przypadku wykrycia pliku z automatycznie zapisywaną mapą wyświetli się następujące okno:

 

 

Zalecane jest wybranie przycisku „Tak” i wybranie automatycznie zapisanej (auto-saved) lub innej mapy. Jeżeli nie wczytasz mapy, cała historia poprzedniej pracy nie zostanie odzyskana i kopiowanie zacznie się od początku. Wybór mapy odbywa się przez wybór plików Windows. Uwaga! Niebieski kolor czcionki oznacza, że plik jest skompresowany; w przypadku katalogu oznacza to, że wszystkie pliki w katalogu są skompresowane. Pliki mapy zajmują dużą ilość miejsca, ale mogą być bardzo dobrze skompresowane, gdy włączona jest kompresja w NTFS.

 

Wybór portu

 

Okno dialogowe w HRT jest standardowe, lecz warto zwrócić uwagę na tryb 32 Bitowy.

 

Podczas kopiowania danych prędkość dostępu do dysku jest bardzo ważna. Więcej prędkości oznacza więcej danych skopiowanych w tym samym czasie. Biorąc pod uwagę współczesne dyski, kopiowanie w trybie PIO zabiera dużo czasu. Aby zwiększyć prędkość dysku (w adapterze o wersji L23 i nowszej) należy zaznaczyć transfer 32-bit. Tryb ten nie działa na wszystkich płytach głównych, na przykład zdarzają się zawieszenia na chipsetach VIA, zdarza się to również na niektórych płytach z chipsetem Intel. Ważne jest, aby odznaczyć ten tryb transferu, gdy zdarzy się zawieszenie systemu podczas kopiowania. Jeżeli system pracuje stabilnie, to należy zaznaczać tryb transferu 32bit.

 

Okno główne programu

 

Okno główne programu zawiera część główną (na górze) i zakładki z opcjami (na dole). Część główna dotyczy parametrów kopiowania.

 

 

Start LBA i End LBA określają koordynaty początku i końca operacji. Opcja Dest LBA zwykle równa jest opcji Start LBA, lecz może być przydatna w następującej sytuacji. Pracujesz z HDD o dużej pojemności, a do odzyskania jest bardzo niewielka ilość danych. Pojemność dysku docelowego jest wystarczająca do tej małej ilości danych, ale nie jest wystarczająca do skopiowania całego dysku źródłowego. Windows radzi sobie z zarządzaniem dyskiem bez tablicy partycji, na LBA0 znajduje się początek partycji (jak dyskietka z dużą pojemnością). Opcja Dest LBA pozwala na stworzenie takiej dyskietki. Powinieneś wybrać Start LBA równe wartości początkowej kopiowanej sekcji, a Dest LBA równe zero. Dane zostaną przeniesione na początek dysku docelowego (albo pliku z obrazem). Nie występują problemy z używanie woluminów skompresowanych NTFS. Więcej o właściwościach partycji poniżej.

 

Grupa przycisków „Direction” definiuje kierunek kopiowania. Możliwe opcje to do przodu i wstecz (forward i backwards). Jeżeli na początku jest wiele sektorów, które spowalniają proces kopiowania możesz uruchomić kopiowanie wsteczne (backwards). Zdarza się, że podczas kopiowania wstecz udaje się odczytać sektory, które były niemożliwe do odczytania przy kopiowaniu do przodu. Możesz zmienić kierunek kopiowania kiedy tylko występują problemy z kopiowaniem do przodu, wystarczy przerwać kopiowanie, zmienić kierunek i zacząć jeszcze raz. Nie wystąpi niepotrzebny dostęp do dysku, ponieważ kopiowanie opiera się na karcie. Proces kopiowania postępuje w kierunku wstecznym do momentu w którym kopiowanie do przodu zostało zakończone i zatrzymuje się.

 

Możesz rozpocząć kopiowanie bez uprzedniego ograniczania poprzez wciśnięcie przycisku „Mark All + Start” (Oznacz wszystko i uruchom). Program oznaczy wszystkie sektory dysku źródłowego jako „must be copied” (muszą zostać skopiowane) i uruchomi proces kopiowania. W najprostszych przypadkach potrzebujesz jedynie tego przycisku, wszystkie ustawienia mogą pozostać domyślne. Przyciskiem „Start” możesz uruchomić kopiowanie z uwzględnieniem wcześniej przygotowanej mapy ograniczającej. Jeżeli mapa nie jest przygotowana (projekt jest nowy), proces dobiegnie końca bardzo szybko, nie wystąpi ani jeden dostęp do dysku źródłowego, ani jeden bit nie zostanie zapisany na dysku docelowym. Powinieneś przygotować mapę na podstawie następujących metod:

·         Bezpośrednia edycja

·         Edycja na podstawie systemu plików

·         Wybór niezbędnych głowic z pomocą specjalnego narzędzia HRT complex

·         Edytowanie mapy na podstawie poprzedniego przejścia kopiowania

 

Okno mapy

 

W każdym momencie możesz zobaczyć aktualny stan mapy w oknie mapy.

 

 

 

 

 

 

 

 

Każdy sektor dysku źródłowego jest reprezentowany przez jeden kwadrat. Kolory kwadratów reprezentują aktualny stan sektora. Możesz zobaczyć opis stanów przypisanych do kolorów poprzez kliknięcie przycisku „Legend”

·         Oznaczony do kopiowania

·         Oznaczony do ignorowania

·         Pomyślnie skopiowany

·         Ominięty

·         BAD – uszkodzony/niepoprawny/zły

·         Skopiowany przez RL

·         Upłynął limit czasu

·         Zignorowany

·         Zarezerwowany 1

·         Zarezerwowany 2

·         Zarezerwowany 3

·         Zarezerwowany 4

·         Zarezerwowany 5

 

 

 

 

 

 

Pole Current LBA wyświetla aktualnie przetwarzany nr LBA. Podczas kopiowania jest to aktualnie kopiowany sektor. Gdy klikniesz na dowolny kwadrat, to pole wyświetli przypisany do tego kwadratu LBA.

Podwójne kliknięcie na kwadrat wyświetli zawartość odpowiadającego mu sektora.

 

Pole zaznaczenia Hide Map (ukryj mapę) przyspiesza kopiowanie o ~30%,, ponieważ system nie zużywa zasobów komputera na odświeżanie mapy. Wskazanym jest zaznaczenie tego pola w przypadku wystąpienia opóźnień w kopiowaniu, aby wykluczyć odświeżanie mapy jako sprawcę problemu. W innych przypadkach to pole powinno zostać zaznaczone.

Pole Time (czas) odświeża się automatycznie podczas kopiowania i wyświetla czas trwania tego procesu.

Przycisk Statistics (statystyki) pozwala zobaczyć wszystkie aktualnie zaznaczone sektory na mapie.

 

Przycisk Cancel (anuluj) przerywa kopiowanie. Może zostać użyty, aby zmienić parametry odpowiedzialne za obsługę błędów, zbudować mapę według głowic, zmienić kierunek kopiowania albo użyć adaptera HRT do pilniejszego zamówienia. Po ponownym uruchomieniu procesu wystartuje on w miejscu, w którym został przerwany ostatnim razem.

 

Zakładki właściwości

 

 

Zakładki wyświetlają właściwości dysku i przyciski wspomaganych operacji. Właściwości dysku (HDD Properties) są wykorzystywane do kontroli poprawności wykrycia dysku. Jeżeli właściwości dysku nie są wyświetlane poprawnie niezbędna jest wcześniejsza naprawa z wykorzystaniem specjalnych narzędzi complex HRT. Czasami, w przypadku złego zdefiniowania pojemności, możliwe jest wykrycie dysku poprzez użycie Non Standard Disk Size (niestandardowy rozmiar dysku) bez specjalnych operacji. Jednakże zdarza się to rzadko, gdyż dyski zwykle same wykluczają operacje poza user area (obszarem użytkowym).

 

Przycisk Select Port (wybierz port) umożliwia wybranie adaptera HRT. Jest to wymagane w przypadku, gdy uruchomiłeś narzędzie w trybie offline.

Przycisk ATAReset umożliwia zresetowanie dysku.

Przycisk Mount Card (zamontuj kartę) umożliwia na tymczasowe podłączenie adaptera HRT jako adaptera systemowego. HDD zostanie wykryty przez system jako zwykły dysk. Ta funkcja jest użyteczna, gdy podłączony dysk nie może zostać wyłączony, a potrzeba z niego skopiować tylko kilka plików. W takim przypadku wystarczy naprawić dysk przy użyciu complex HRT, zamontować adapter w systemie i szybko skopiować potrzebne pliki.

 

Przycisk UnMount Card wyłącza zamontowanie adaptera w systemie. Adapter nie powinien być ciągle zamontowany ponieważ:

1.      Nie jest zalecany dostęp do adaptera przez żaden z programów z pakietu complex HRT w tym czasie, aby uniknąć konfliktów.

2.      Windows często się zawiesza, gdy podłączony jest do niego niestabilny dysk.

W omawianym wyżej przypadku dysk jest uszkodzony i system Windows w każdej chwili może się zawiesić.

 

Przyciski Mount Image i UnMount Image (zamontuj I odmontuj obraz) pozwalają na pracę z obrazem dysku. Jest to bezpieczniejsze ponieważ obraz nie posiada Bad-bloków, jednakże system Windows może pracować nieprawidłowo w przypadku problemów logicznych w systemie plików.

Zamontowane dyski wirtualne (zamontowany adapter lub zamontowany plik z obrazem) mogą być obsługiwane przez zewnętrzne programy (np. R-STUDIO).

 

Przycisk ATA Command (komenda ATA) pozwala na wysyłanie dowolnej komendy, aby wykonać sprawdzenie dysku lub sprawdzić ustawienie. Standardowe okno complex HRT zostanie wyświetlone.

Niektóre dyski z uszkodzonymi listami defektów nie mają żadnych problemów z odczytem, ale odczyt danych następuje z przesunięciem. Każdy utracony defekt powoduje przesunięcie odczytu o jeden sektor. Przesunięcie może być zarówno pozytywne lub negatywne (+ lub -). Narzędzie pozwala na zrównoważenie przesunięć. Kompensacja jest programowana na wartościach absolutnych (nie są brane pod uwagę poprzednie wartości). Pozwala to na wprowadzenie nowych proporcjonalnych wartości i znalezienie przesunięć bez uszkodzeń starego translatora. Przycisk Translator w zakładce Properties (właściwości) pozwala na edycję translatora. Wyświetla się następujące okno.

 

Możesz dodawać rekordy do listy, usuwać i zmieniać je, importować i eksportować translator z/do pliku. Tak wygląda przykładowe okno translatora. Wartości są przykładowe i demonstrują niezależność przesunięć od siebie.

 

 

 

Ręczne oznaczanie

 

Zakładka służy do ręcznego oznaczania i tworzenia mapy.

 

Grupa Manual Mark pozwala na zaznaczenie dowolnego obszaru. Jest użyteczne np. gdy chcesz oznaczyć do kopiowania dowolną sekcję i znasz jej koordynaty.

Grupa File Operations pozwala na zapisanie aktualnej mapy (przycisk Save Map – zapisz mapę) lub wczytanie mapy (przycisk Load Map – wczytaj mapę). Funkcja ta jest przydatna do stworzenia kopii mapy przed ręcznymi jej modyfikacjami.

Przycisk Search (szukaj) pozwala na przeszukanie najbliższego obszaru mapy w poszukiwaniu zdefiniowanej wartości. Ta funkcja jest użyteczna przy poszukiwaniu Bad-sektorów pominiętych podczas kopiowania, ale może być też wykorzystywana do innych celów.

 

Zakładka ReMark

 

Zakładka przeznaczona do automatycznego lub półautomatycznego oznaczania mapy.

 

Grupa Change (zmień) zmienia wszystkie wartości po stronie lewej na wartości po stronie prawej. Początek i koniec zmian pobierany jest z pól Start LBA i End LBA w głównej części programu.

Ta operacja jest użyteczna do:

1.      Zmiany pól Reserve X na  Marked To Copy aby wystartować kopiowanie z następnej głowicy po skończeniu kopiowania z głowicy poprzedniej.

2.      Zmiany pól Marked To Copy na Marked To Ignore lub Reserved X podczas kopiowania z każdej głowicy oddzielnie, gdy aktualna głowica daje dużo Bad-bloków.

3.      Zmiany pól Skipped na Marked To Copy jeżeli po kopiowaniu chcesz odczytać wszystkie nieodczytane sektory.

4.      Inne podobne cele.

Przycisk Mark By FS jest przeznaczony do oznaczenia mapy na podstawie systemu plików.

Przycisk Fill By Signature wypełnia sektory docelowe przez dowolną sygnaturę po skończonym kopiowaniu. Funkcja ta może być wykorzystana do wypełniania ominiętych sektorów lub innych celów. Po wciśnięciu tego przycisku wyświetla się okno ustawień.

 

 

Należy zaznaczyć typy sektorów, które mają zostać wypełnione. Możliwym jest wybranie kilku wartości (np. wszystkie pola Reserved X lub inne). Możesz wpisać sygnaturę ręcznie (przycisk Dump) lub wczytać ją z pliku (przycisk Load). Po tym powinieneś kliknąć przycisk Go! aby uruchomić proces wypełniania. Nie jest wykonywany dostęp do dysku źródłowego podczas wypełniania.

 

Zakładka Options

 

W tej zakładce można wybrać parametry pracy narzędzia.

 

Pole Auto Save Every XXX minutes definiuje odstępy czasu pomiędzy automatycznymi zapisami mapy (w minutach). Im częstsze zapisy mapy tym mniej danych jest utraconych w przypadku zawieszenia się systemu. Czas zapisu mapy w przypadku dysku 300GB jest duży. Im większa częstotliwość zapisu mapy, tym więcej czasu jest tracone na zapis. Optymalna częstotliwość zapisu mapy to 10 minut.

Przycisk Timeout pozwala na określenie czasu reakcji narzędzia na opóźnienia w operacjach na dysku lub zawieszenia dysku. W tym przypadku dysk nie czyści pola BSY przez długi czas. Czasami „długi czas” liczy się w sekundach, czasami w minutach, a czasami oznacza nieskończoność. W wielu przypadkach wymagane jest wysłanie komendy Reset do dysku, aby go odwiesić. Ta metoda jest dosyć szybka, ale rezultat może nie być satysfakcjonujący. Niektóre dyski nie wejdą w stan gotowości (RDY) nawet po wysłaniu komendy Reset. W takiej sytuacji możesz odłączyć zasilanie i podłączyć je ponownie. Po zastosowaniu tej metody procesor dysku wyjdzie ze stanu zawieszenia. Jeżeli dysk został wprowadzony w stan gotowości za pomocą nietypowych metod (w rozumieniu complex HRT) cała procedura musi zostać powtórzona. To może być setki lub tysiące zawieszeń podczas kopiowania – każdy uszkodzony dysk działa nietypowo. Niezbędnym jest ustawienie odpowiednich reakcji na limity czasu (Timeouts). Służy do tego następujące okno.

 

 

Proces musi zostać uruchomiony krok po kroku. Jeżeli timeout określony w Kroku 1 (Step 1) ma miejce w czasie kopiowania, to operacja z Kroku 1 zostanie wykonana. Jeżeli podczas wykonywania operacji z Kroku 1 ma miejsce kolejne opóźnienie (np. dysk nie zareagował na reset) i jego wartość jest równa tej z Kroku 2, to operacja z tej linii jest wykonywana i tak dalej. Jest wystarczająca ilość kroków. Np możesz zwiększyć czas oczekiwania podczas operacji Reset lub użycia nietypowych metod. Jeżeli nie ma żadnych wyników wtedy kopiowanie zatrzyma się (możesz wystartować proces od ostatniego punktu wstrzymania na mapie; musisz jednak pamiętać, że nie wystarczy włączyć procesu kopiowania i wrócić za 2-3 godziny).

Pole wyboru Single Access to SRC (jednorazowy dostęp do SRC), gdy zaznaczone, blokuje narzędziu dostęp do każdego sektora więcej niż raz. Każdy sektor, do którego narzędzie uzyskało dostęp zostanie skopiowany i wszelka praca będzie się odbywała z kopią danych. Pole to powinno być niezaznaczone tylko wtedy, gdy musisz przeszukać system plików na dysku źródłowym, a nie masz wystarczającej ilości miejsca na dysku docelowym. W takim przypadku możesz wykorzystać obraz pliku w skompresowanym katalogu NTFS.

Grupa pól wyboru Read Look Ahead kontroluje odczyt “do przodu” w dysku (dysk odczytuje sektor, lub kilka sektorów, po aktualnym na raz). Jeżeli ta opcja jest zaznaczona, to kopiowanie jest szybsze, jednak jeżeli dysk jest w bardzo złym stanie włączenie tej opcji może powodować błędy.

Jeżeli pole wyboru Set Features jest niezaznaczone, to żadne komendy odczytu „do przodu” nie są wysyłane do dysku. Odczyt Look Ahead jest włączany i wyłączany polem Read Look Ahead.

 

 

Zakładka Error processing

Zakładka zawiera ustawienia obsługi Bad-bloków.

 

Pole Read Retries (próby odczytu) definiuje liczbę prób odczytu, po których sektor zostanie oznaczony jako niedziałający. Czasami jest możliwe odczytanie danych z sektora podczas drugiej lub trzeciej próby odczytu ponieważ dysk dostosowuje parametry pracy do aktualnej ścieżki. Bezużytecznym jest jednak duże zwiększanie tego parametru, ponieważ czas operacji na uszkodzonych sektorach wydłuża ogólny czas pracy z dyskiem i zwiększa prawdopodobieństwo uszkodzenia głowic (uszkodzony sektor może mieć zadrapanie; uszkodzenie głowic uniemożliwi odczyt nieuszkodzonej reszty dysku).

Pole Error Limit definiuje liczbę Bad-bloków po oznaczeniu których kilka sektorów zostanie pominiętych. Pole Skip Size definiuje liczbę sektorów do pominięcia. Ta funkcja pozwala na przeskoczenie uszkodzonego obszaru bez straty czasu na próby odczytania go. Opinia „jeżeli dysk ma dużo Bad-bloków, nic nie zostanie odczytane” jest nieprawdziwa, ponieważ:

1.      Statystycznie rzecz biorąc, jeżeli Bad-bloki są pojedyncze, to nie gromadzą się w grupy po 10 sektorów (to jest domyślna wartość).

2.      Nawet jeżeli wszystko zostało pominięte, to możesz oznaczyć mapę jeszcze raz (zmienić stan Skippedna Marked to copy) i uruchomić kolejne przejście kopiowania, tym razem tylko po pominiętych miejscach.

3.      Skip nie odnosi się ściśle do Skip Size. Przy pierwszym skoku o wyznaczoną ilość sektorów program zacznie skanowanie od tyłu aż natrafi na pierwszy uszkodzony sektor. Przykład: następuje po sobie 11 uszkodzonych sektorów. Po odczytaniu dziesięciu z nich, zostaje wykonany skok o wyznaczoną ilość sektorów i następuje skanowanie od tyłu, aż napotkany zostanie uszkodzony sektor – 11 sektorów zostanie oznaczonych jako uszkodzone. Przykład nr 2: Następuje po sobie 10 uszkodzonych sektorów, jest pomiędzy nimi 100 sektorów i kolejny sektor uszkodzony. W czasie kopiowania, po napotkaniu 10 uszkodzonych sektorów nastąpi skok o podaną wartość. Nastąpi skanowanie wsteczne, aż do momentu napotkania uszkodzonego sektora. W tym przypadku 10 sektorów zostanie oznaczonych jako BAD, 100 zostanie pominięte (skanowanie tam nie odbędzie się ani razu) i jeden sektor zostanie oznaczony jako BAD.

 

Grupa When problem occurred definiuje reakcję systemu na wystąpienie problemu. Wiele dysków, w przypadku jakiegokolwiek błędu, zachowuje dane w buforze. W przypadku tych dysków najlepszą reakcją jest pobranie danych z bufora, nawet jeśli są częściowo zniszczone. Aby tego dokonać należy wybrać opcję Read Data (zaznaczone domyślnie).

 

Możliwa jest sytuacja, w której odczytane dane różnią się nieznacznie za każdym razem. W takim przypadku możesz użyć opcji Statistics Read. Dane, które zostały odczytane większą ilość razy zostaną uznane za bardziej poprawne. Pole RL Count definiuje liczbę odczytów, na ich podstawie zostanie obliczona statystyczna wartość sektora. W przypadku wybrania opcji Fill „BAD” nie zostaną wykonane żadne próby odczytu, uszkodzony sektor zostanie wypełniony cyklicznie powtarzanymi czterema bajtami. Mogą one zostać wpisane w polu BAD Signature. Zwykle jest to ciąg znaków BAD! lub puste pole. W przypadku niewpisania wartości (puste pole) sektor zostanie wypełniony przez 00000000. Ta metoda jest przydatna, gdy chcemy przyspieszyć operację kopiowania, ale powinna być stosowana tylko w ekstremalnych sytuacjach. Po skończonej pracy z dyskiem zawsze możesz wypełnić sektory na dysku docelowym dowolną wartością na podstawie mapy, ale nie danymi pośrednimi (np. z bufora).

 

Podczas kopiowania możesz oznaczyć sektory na dysku docelowym sygnaturą SKIP (w przypadku pominięcia sektorów podczas odczytu; operacja ta nie wymaga dodatkowego czasu, ponieważ dysk docelowy działa w trybie DMA). Możesz również oznaczyć wszystkie potrzebne sektory już po skończonym kopiowaniu. Jeżeli pole wyboru Skip if not answered jest zaznaczone, to wszystkie sektory, które nie zostały odczytane w założonym czasie (timeout; upłynął maksymalny czas na ich odczyt) zostaną pominięte automatycznie, bez czekania na analizę Bad-bloku. Powinieneś zaznaczyć to pole, gdy dysk ma dużo błędów timeout, aby nie tracić czasu na wielokrotne odczytywanie. Możesz zanalizować te miejsca podczas drugiego przejścia kopiowania lub kolejnych.

 

Zakładka Non-Standard Disk Size

Zakładka użyteczna w przypadku dysków, których pojemność nie została prawidłowo wykryta (zwykle pojemność zerowa), ale pozwalają na dostęp i odczyt sektorów danych. W takim przypadku powinieneś zaznaczyć pole Enable, zdefiniować rozmiar w Mb lub Gb i wcisnąć przycisk Resize Map. Dobrze jest ustawić trochę wiekszy rozmiar, niż jest potrzebny.

Musisz wypełnić pole Stop when XXX skips occurred jeżeli chcesz zdefiniować limit zgromadzonych ominiętych sektorów. Ta funkcja przydaje się, gdy chcemy pominąć stratę czasu i zredukować stuknięcia, gdy głowica wyjdzie poza obszar roboczy dysku. Gdy zgromadzonych zostanie X Bad-bloków, to nastąpi ominięcie zdefiniowanej liczby sektorów. Jeżeli zgromadzonych zostanie Y Bad-bloków, to dysk będzie traktowany jako nieodzyskany dysk i kopiowanie się zatrzyma. Musisz przemyśleć, jakie operacje należy wykonać na tym dysku. (?)

 

Praca z drzewem  plików (file tree)

Możesz przejść do drzewa plików klikając przycisk Mark By FS. Narzędzie obsługuje następujące systemy plików: FAT16, FAT32, NTFS, EXT2FS, HFS, NFS+. Możesz zapisywać pliki z uszkodzonego dysku w katalogu projektu lub możesz oznaczyć na mapie sektory należące do plików, które chcesz skopiować. Musisz pamiętać, że oznaczanie sektorów na podstawie systemu plików jedynie je DODAJE do mapy. To znaczy, że jeżeli sektor zajmowany przez plik jest już zaznaczony do skopiowania i wyczyścisz zaznaczenie tego pliku, to sektor/sektory odpowiadające temu plikowi nie zostaną odznaczone. Powód jest następujący: na początku dodajesz do mapy sektory do skopiowania, ale jeżeli sektor został już skopiowany (na przykład podczas autoanalizy) wartość sektora Copied (skopiwany) się nie zmieni.

Przycisk Stop Long Process (zatrzymaj długi proces) służy do zatrzymania wszystkich długich procesów uruchomionych z dowolnego elementu okna.

Na początku lista partycji jest pusta (Partitions on disk). Poprzez przycisk Read MBR możesz odczytać listę partycji.

 

Możliwa jest sytuacja, że żadna partycja nie zostanie odczytana, ponieważ tablica partycji znajduje się w jednym z Bad-bloków. W takim przypadku możesz edytować tablicę ręcznie. Aby uruchomić edycję, musisz kliknąć dwa razy na rekordzie, wyświetli się okno edycji.

 

 

Wpisz wartości i kliknij przycisk OK. W przypadku wybrania istniejącego rekordu o partycji, wyświetli się następujące okno.

 

 

Gdy lista partycji jest gotowa, możesz zacząć skanowanie partycji w poszukiwaniu plików. Drzewo katalogów i plików wyświetlane jest w elemencie Files.

 

 

Domyślny przypadek jest następujący. Pracujesz z dowolnym dyskiem. Skanowanie całego systemu plików zajmuje dużo czasu. Każda ścieżka to coraz większe opóźnienie. Prawdopodobnie znasz ścieżki, które chcesz odzyskać i nie chcesz tracić czasu na skanowanie ścieżek niepotrzebnych. Aby uruchomić ten tryb należy kliknąć przycisk opcji Only Selected Folder w zakładce Files.

Aby zbudować główne drzewo (jedno zagłębienie od katalogu Root), powinieneś wybrać potrzebne partycje z wszystkich znalezionych (odznaczyć haczyki przy partycjach niepotrzebnych) i nacisnąć przycisk Start w zakładce Files. Zostanie wyświetlone drzewo katalogów. Następnie powinieneś kliknąć prawym przyciskiem myszy na folderze, w którym mogą znajdować się potrzebne dane i wybrać Scan again. W przeskanowanym katalogu powinieneś wybrać następny, potem następny i tak dalej, aż do znalezienia potrzebnych plików. Następnie proces możesz powtórzyć na innych katalogach. Wykorzystując tę metodę omijasz problemy występujące przy skanowaniu całego dysku.

 

Jest też prostsza metoda. Powinieneś zaznaczyć opcję From Selection to End of Tree aby przeszukać wszystko od zaznaczonego katalogu aż do końca drzewa katalogu. Jeżeli opcja Scan jest zaznaczna, to odbędzie się skanowanie od katalogu głównego Root. W przypadku używania menu kontekstowego, szukanie rozpocznie się od wybranego katalogu. Na przykład, gdy chcesz zeskanować katalog, który zawiera inne katalogi (bazy danych lub podobne), a zatem wszystkie katalogi są potrzebne, możesz włączyć automatyczne skanowanie całego katalogu, od początku do końca drzewa. Opcja ta nie wpłynie na inne katalogi i podkatalogi.

 

Czasami dysk ma tylko kilka Bad-bloków, ale jego system plików jest zniszczony. Katalogi są na dysku, ale ich struktura jest zamazana (na przykład poprzez działanie wirusa). Powinieneś użyć opcji Search Lost Folder aby znaleźć te katalogi. Nastąpi skanowanie wszystkich wybranych partycji i znalezione katalogi zostaną wyświetlone w drzewie katalogów.

Logicznym jest, że w obszarach zajętych przez foldery i pliki nie zostaną znalezione żadne foldery. To pozwala zmniejszyć czas skanowania dysku, na którym znajduje się dużo danych. Oczywiście każdy uszkodzony dysk może działać niewłaściwie. Jeżeli zostanie znaleziona referencja do jakiegokolwiek pliku, na miejscu którego znajduje się katalog, to plik taki zostanie ominięty. Aby rozwiązać ten problem należy włączyć tryb pełnego skanowania powierzchni (zaznaczyć pole Search in Used).

 

Menu kontekstowe

Zatem drzewo katalogów jest zbudowane. Dalej możesz spróbować analizować, czy w plikach znajdują się jakieś błędy. Najpierw powinieneś wybrać plik w drzewie, potem wybrać właściwości (Properties) w menu kontekstowym, aby wyświetlić właściwości pliku lub View Data, aby wyświetlić zawartość pliku. Element File View (podgląd plików) otworzy się automatycznie. Save (zapisz) pozwala na zapisanie zaznaczonych plików do katalogu projektu bez kopiowania ich sektor w sektor. Ta funkcja jest użyteczna, gdy chcesz skopiować niewielką liczbę plików (na przykład kilkadziesiąt, czy czasami kilkaset). Po wybraniu tej opcji możesz dokładniej zdefiniować listę plików do zapisania.

Tutaj powinieneś zaznaczyć pliki i wybrać Save

 

Powinieneś być pewny, że wszystkie potrzebne pliki znajdują się na liście

 

Jeżeli wybrałeś jakieś niepotrzebne pliki, to powinieneś je odznaczyć. Dalej powinieneś zdefiniować sposób zapisu: wszystkie pliki w jednym katalogu lub stworzenie drzewa. Po tym powinieneś kliknąć OK. Nastąpi próba odczytywania i kopiowania wszystkich plików. Jedyną wadą tej metody podczas pracy z dyskiem posiadającym różne kopie FAT jest wyświetlenie komunikatu:

Warning! Fat Copie are different, LBA %d and %d. Alternate LBA chain will be created

(Uwaga! Kopie FAT są różne, LBA %d i %d. Zostanie stworzony inny łańcuch LBA)

Podczas umieszczania takiego pliku na mapie, sektory przypisane do obu wersji plików będą oznaczone do skopiowania, aby zwiększyć szanse na odzyskanie danych podczas analizy obrazu w specjalnym oprogramowaniu (na przykład R-STUDIO). Jednak tylko pierwsza wersja zostanie zapisana.

 

Element NTFS->Mark Used jest użyteczny w następującym przypadku. System plików NTFS zawiera mapę bitów zajmowanej przestrzeni. Jeżeli sektory mapy bitowej nie są uszkodzone, to możliwe jest utworzenie mapy kopiowania całej przestrzeni zawierającej pliki na podstawie tylko mapy bitowej. Jeżeli wybrałeś tę opcję, to mapa kopiowania „sektor w sektor” będzie gotowa. Będzie zawierała wszystkie potrzebne pliki (jednakże plik pagefile.sys także znajdzie się wśród nich). W dyskach IBM ten plik opóźnia proces, ponieważ prawie cała jego zawartość to Bad-bloki i jest stosunkowo duży. Główną zaletą tej metody jest jej szybkość (nie ma potrzeby odczytywania wielu sektorów opisujących system plików), bezpieczeństwo (mniej sektorów - mniej Bad-bloków stad mniejsze prawdopodobieństwo utraty danych) i prostota (mniej obróbki – mniej błędów w algorytmie).

 

Podgląd plików

 

Pole LBA wyświetla aktualne LBA. Domyślnie jest to pierwsze LBA zajmowane przez plik. Gdy zajdzie potrzeba (na przykład, szukanie danych lub zmiana (podniesienie) translatora) możesz wpisać dowolną wartość w to pole i kliknąć przycisk Pokaż. Sektor, któremu odpowiada wpisane LBA zostanie wyświetlony. Możesz przeskakiwać pomiędzy sektorami przy użyciu przycisków „<” i „>” bez wciskania Show.

Pole Decode As definiuje metodę dekodowania. Domyślnie są to:

·         Hex dump

·         ASCII Text

·         UNICODE Text

Poza tym możesz zdefiniować swoje struktury dekodowania. Struktury te muszą znajdować się w katalogu struct, na tym samym poziomie, co plik hrt_dre. Każdy plik w tym katalogu jest strukturą dekodowania.

 

Słowo kluczowe

Komentarz

BYTE

Bajt danych (8 bitów)

BYTE[]

Tablica  8-bitowych bajtów

WORD

Słowo danych (16 bitów)

DWORD

Podwójne słowo danych (32 bitów)

INT64

64-digit signed-integer

UINT64

64-digit unsigned-integer

CHAR[]

Tablica ASCII

#repeat

Po aktualnej strukturze jest kolejna

 

To jest wzór struktury (plik FAT16 Directory.dat).

CHAR Name[8];

CHAR Ext[3];

BYTE Attrib;

BYTE Reserved[10];

WORD CreateTime;

WORD CreateDate;

WORD Cluster;

DWORD Size;

#repeat

Wszystkie struktury użytkownika będą dodane do tej listy, będzie możliwe traktowanie danych jako struktur.

 

Oznaczanie mapy na podstawie mapy głowic

Czasami potrzebne jest wykonanie kopii z każdej głowicy oddzielnie. Aby tego dokonać, trzeba uruchomić specjalne narzędzie do konkretnego modelu dysku. Aby uruchomić narzędzie, kliknij Run HRT Utilities we właściwościach (Properties) okna głównego.

Narzędzie automatycznie sprawdza aktywne licencje i pozwala wybrać tylko aktywowane narzędzia.

Gdy narzędzia HRT są uruchomione osobno, wyświetli się dodatkowy element menu Build Map w każdym z narzędzi.

Po kliknięciu Build Map ostatnio automatycznie zapisana mapa z narzędzia HRT DRE jest wczytywana. Jeżeli żadna mapa nie zostanie znaleziona, to pojawi się odpowiedni komunikat.

 

Możesz wybrać inny plik zawierający mapę (na przykład, dowolny plik zapisany ręcznie). Wyświetli się następujące okno.

 

Pole wyboru przy każdej z głowic określa, czy dana głowica zmieni swój stan czy nie. Jeżeli pole nie jest zaznaczone, to elementy mapy dla tej głowicy zachowają swój ostatni stan. Jeżeli pole jest zaznaczone, to wszystkie sektory odpowiadające tej głowicy będą miały stan wybrany w liście rozwijanej przypisanej danej głowicy, na przykład:

Głowica 0 jest oznaczona do kopiowania. Głowica 1 nie zmieni stanu. Głowica 2 przyjmie stan Reserved 1. Głowica 3 przyjmie stan Reserved 2. Stany Reserved są użyteczne ponieważ translacja zabiera dużo czasu i translacja dla każdej z głowic jest bezużyteczna. Translacja powinna być przeprowadzona dla wszystkich oznaczonych głowic podczas przejścia kopiowania. Występuje problem oddzielenia głowic. Aby go rozwiązać używa się stanów, w których sektor nie może się znaleźć podczas działania programu. Gdy proces kopiowania z aktualnej głowicy dobiegnie końca, powinieneś zmienić stan z Reserved X na Marked To Copyi uruchomić kolejne przejście kopiowania. Pola From LBA i To LBA definiują granice translacji. Jeżeli zachodzi potrzeba oznaczenia tylko części mapy dysku z dużą pojemnością, te granice pozwolą na zmniejszenie czasu wykorzystanego na translację.

 

Pole Search Step. Translacja każdego z sektorów zawsze zabiera dużo czasu. Dlatego program tłumaczy sektory LBA na LBA + Krok (Step). Jeżeli sektory mają ten sam numer głowicy, to analiza następnego odstępu o wielkości kroku rozpoczyna się. Określane jest to nazwą half-division method.

Im wyższa wartość Search Step tym translacja szybciej dobiega końca. Jeżeli wartość jest bardzo duża, to może nastąpić dwie lub więcej zmian głowic. Narzędzie dopuszcza tylko jedną zmianę, w innych przypadkach działa nieprawidłowo.

 

Istnieją dyski, które zmieniają głowicę przy końcu każdej ścieżki (zwykle są to stare Quantum, Fujitsu i podobne). Dla nich wartość nie może być wieksza niż połowa mnimalnego SPT (domyślnie 100). Wiele współczesnych dysków przeprowadza translację poprzez zmianę „pierścieni”. Numer cylindra zmienia się gdy wartość LBA się zwiększa. Ale numer głowicy się nie zmienia. Dopiero, gdy zdefiniowana wartość została osiągnięta (na przykład, co każde 128 cylindrów) zmienia się głowica. Dla dysków takich jak te wartość może być równa 1000 i więcej.

 

Gdy oznaczanie dobiegnie końca, powinieneś zamknąć okno. Zostanie wyświetlone pytanie.

Jeżeli masz pewność, że proces dobiegł końca pomyślnie, to możesz kliknąć „tak” i wybrać plik do zapisania. Zwykle jest to oryginalny plik, ale ze względów bezpieczeństwa można oczywiście stworzyć inny.

 

Gdy wczytasz mapę do HRT to zobaczysz podział sektorów ze względu na głowice.

 

Tłumaczenie | Translated by | Перевод : MyData